Vere mihi hoc videor esse dicturus, ex omnibus iis, qui in harum artium liberalissimis studiis sint doctrinisque versati, minimam copiam poetarum egregiorum exstitisse. Atque in hoc ipso numero, in quo perraro exoritur aliquis excellens, si diligenter et ex nostrorum et ex Graecorum copia comparare voles, multo tamen pauciores oratores quam poetae bonmi reperientur. Quod hoc etiam mirabilius debet videri, quia ceterarum artium studia fere e reconditis atque abditis fontibus hauriuntur, dicendi autem omnis ratio in medio posita communi quodam in usu atque in hominum more et sermone versatur, ut in ceteris id maxime excellat, quod longissime sit ab imperitorum intellegentia sensuque disiunctum, in dicendo autem vitium vel maximum sit a vulgari genere orationis atque a consuetudine communis sensus abhorrere.
In verità mi sembra che io voglia affermare questo, che tra tutti quelli che si sono dedicati negli studi e nelle discipline liberali di queste arti, sia esistita una trascurabile quantità di poeti validi. Inoltre in questo stesso numero, nel quale molto di rado vien fuori qualcuno straordinario, se vorrai scrupolosamente comparare la quantità sia dei nostri sia dei Greci, si troveranno tuttavia di gran lunga meno oratori che buoni poeti. Cosa che deve anche sembrare più sorprendente, poiché le applicazioni di quasi tutte le altre arti sono derivate da fonti sconosciute e remote, mentre ogni aspetto dell’eloquenza (omnis ratio dicendi), è posto per così dire in mezzo all’uso comune (posita in quodam medio usu communi) ed è trattato nel costume e nei discorsi degli uomini (atque versatur in more et sermone hominum), così che in tutte le altre (arti) eccelle soprattutto ciò che sia molto distante dall'intelligenza degli inesperti e lontano dal sentire, mentre nell’oratoria il vizio particolarmente grande (vel maximum) è quello di essere alieno (abhorrere) dal comune modo di parlare (a vulgari genere orationis) e dalla normale consuetudine del sentire comune (a consuetudine sensus communis).