Ο δε Αγησιπολις ευθυς εκ της Μακεδονιας προσιων εθετο προς τη πολει των Ολυνθιων τα οπλα. Επει δε ουδεις αντεξηει αυτω, τοτε της Ολυνθιας ει τι υπολοιπον ην εδηου και εις τας συμμαχιδας ιων αυτων εφθειρε τον σιτον Τορωνην δε και προσβαλων ειλε κατα κρατος. Εν δε τουτοις οντα κατα θερους ακμην καυμα περιφλεγες λαμβανει αυτον. Ως δε προσθεν εορακοτα το εν Αφυτει του Διονυσου ιερον ερως αυτον τοτ' εσχε των τε σκιερων σκηνηματων και των λαμπρων και ψυχρων υδατων. Εκομισθη μεν ουν εκεισε ετι ζων, ομως μεντοι εβδομαιος αφ' ου εκαμεν, εξω του ιερου ετελευτησε. Και εκεινος μεν εν μελιτι τεθεις και κομισθεις οικαδε ετυχε της βασιλικης ταφης. Αγησιλαος δε τουτο ακουσας ουχ η τις αν ωετο εφησθη ως αντιπαλω, αλλα και εδακρυσε και εποθησε την συνουσιαν συσκηνουσι μεν γαρ δη βασιλεις εν τω αυτω, οταν οικοι ωσιν. Ο δε Αγησιπολις τω Αγησιλαφ ικανος μεν ην και ηβητικων και θηρευτικων και ιππικων και παιδικων λογων μετεχειν προς δε τουτοις και υπηδειτο αυτον εν τη συσκηνια, ωσπερ εικος πρεσβυτερον. Και οι μεν Λακεδαιμονιοι αντ' εκεινου Πολυβιαδην αρμοστην επι την Ολυνθον εκπεμπουσιν.