Εἰ δὲ δὴ καὶ ἐγκράτεια καλόν τε κἀγαθὸν ἀνδρὶ κτῆμά ἐστιν, ἐπισκεψώμεθα εἴ τι προβίβαζε λέγων· εἰς ταύτην τοιάδε· «Ὦ ἄνδρες, εἰ πολέμου ἡμῖν γενομένου βουλοίμεθα ἑλέσθαι ἄνδρα ὑφ' οὗ μάλιστ᾽ ἂν αὐτοὶ μὲν σῳζοίμεθα, τοὺς δὲ πολεμίους χειροίμεθα, ἆρ᾽ ὅντιν᾽ αἰσθανοίμεθα ἥττω γαστρὸς ἢ οἴνου ἢ ἀφροδισίων ἢ ὕπνου, τοῦτον ἂν αἱροίμεθα; Καὶ πῶς ἂν οἰηθεῖημεν τὸν τοιοῦτον ἢ ἡμᾶς σώσειν ἢ τοὺς πολεμίους κρατήσειν; Εἰ δ᾽ ἐπὶ τελευτῇ τοῦ βίου γενόμενοι βουλοίμεθά τῷ ἐπιτρέψαι ἢ παῖδας ἄρρενας παιδεῦσαι, ἢ θυγατέρας παρθένους διαφυλάξαι, ἢ χρήματα διασῶσαι, ἆρ᾽ ἀξιόπιστον εἰς ταῦθ᾽ ἡγησαίμεθ᾽ ἂν τὸν ἀκρατῆ; Δούλῳ δ' ἀκρατεῖ ἐπιτρέψαιμεν ἂν ἢ βοσκήματα ἢ ταμιεῖα ἢ ἔργων ἐπιστασίαν; Διάκονον δὲ καὶ ἀγοραστὴν τοιοῦτον ἐθελήσαιμεν ἂν προῖκα λαβεῖν; (Senofonte)
Se dunque la padronanza di sé è un possesso bello e buono per un uomo, consideriamo (congiuntivo esortativo) se (Socrate) dicendo qualcosa, faceva progredire il discorso e a tal proposito (diceva) queste cose: O uomini se per noi fosse scoppiata la guerra (o: se ci fosse una guerra), e volessimo scegliere un uomo sotto il quale (sotto la cui guida) noi stessi saremmo ... (CONTINUA con analisi grammaticale)