Populus Romanus Caesare et Pompeio trucidatis rediisse in statum pristinae libertatis videbatur; et redierat, nisi aut Pompeius liberos aut Caesar heredem reliquisset, vel, quod utroque perniciosius fuit, si non collega quondam, mox aemulus Caesarianae potentiae, fax et turbo sequentis saeculi superfuisset Antonius. Quippe dum Sextus paterna repetit, trepidatum toto mari; dum Octavius mortem patris ulciscitur, iterum fuit movenda Thessalia; dum Antonius varius ingenio aut successorem Caesaris indignatur Octavium aut amore Cleopatrae desciscit in regem; nam aliter salvus esse non potuit, nisi confugisset ad servitutem. Gratulandum tamen ut in tanta perturbatione est, quod potissimum ad Octavium Caesarem Augustum summa rerum rediit.
Morti Pompeo e Cesare, sembrava che il popolo Romano fosse ritornato nella condizione di antica libertà, e vi era ritornato, se o Pompeo non avesse lasciato figli o Cesare non avesse lasciato un erede, o, cosa che fu più disastrosa di tutte e due, se Antonio, un tempo collega, e ben presto emulo della potenza di Cesare, istigatore e perturbatore dell’età successiva, non fosse sopravvissuto. Infatti dum Sesto Pompeo richiede i beni paterni trepidatum (sottinteso est) su tutti i mari; mentre Ottaviano vendica la morte del padre, la Tessaglia dovette essere scossa una seconda volta; mentre Antonio, spirito versatile, si ribella contro il governatore : sia perché disdegna Ottaviano come successore di Cesare sia per l’amore che prova nei confronti di Cleopatra infatti nessun altro potè essere salvo se non si fosse sottomesso. Bisogna rallegrarsi tuttavia in tanto sconvolgimento che soprattutto la potenza sia toccata ad Ottaviano