Come vivono i beati dopo la morte
versione greco gymnasion
Οί παλαιοί ποιηταϊ λέγουσι τούς ανθρώπους, εάν δίκαιοι και ευσεβείς ιόν βίον διάγωσιν. μετά τόν θάνατον οικείν έν μεγάλη και τφ κάλχι θαυμαστή νήσω. Πολύν χρόνον ήδονται διάγοντες έν χαρίεσι σννδεΐπνοις. πολλά κρέα έσΟίοντες πετηνών καί ιχθύων και άλλων ζφων παντοδαπών. Ή νήσος δέ τόν αέρα εΰκαιρον Εχει. πολλούς καί ηδείς καρπούς φέρει καί πάντα τά ωφέλιμα προς εύδαίμονα καί ελεύθερον βίον. Κατά τό Αέρος πολλοί μέν μακάριοι ού παύονται διαλεγόμενοι1 έηί τού πλατέος λειμώνος. άλλοι δε επί ύνηλής πέτρας ή παρά βαΟεϊαν λίμνην έν τή σκιά δρυός. Διά παντός τοΰ όρους ακούονται χαρίεσσαι φωναϊ ανθρώπων καί άηδόνων. Ή δέ νύξ. παραγιγνομένη μετά πολλής σιωπής, ΰπνον γλυκύν χάσι φέρει. Οϋτως ούν λέγεται τους μακάριους τόν άπαντα αιώνα" διάγειν.
gli antichi poeti dicono che gli uomini se giusti e devoti passano la vita dopo la morte ad abitare in una grande isola di incantevole bellezza. Per tutto il tempo si rallegrano trascorrendo il tempo in pranzi squisiti mangiando molte carni di volatili, di pesci e di altri animali di ogni specie. L’isola ha l’aria salubre, abbondanti e produce gustosi frutti e molte cose utili per la felicità e un’esistenza beata. Durante l’estate molti beati non smettono di conversare lungo l’ampio prato, altri( lo fanno) lungo un alto scoglio o vicino al profondo lago all’ombra di una quercia. Per tutto il monte si sentono gradevoli canti di uomini e aedi. La notte assistita da molti silenzi, porta a tutti il dolce sonno. Così, dunque, si racconta che i beati trascorrono il tempo per tutta l’eternità.