Οι Σπαρτιαται τοις του Λυκουργου του νομοθητου νομοις εμμενουσιν και την μεν τρυφην και την πολυτελειαν φευγουσιν, εκ δε της παιδειας πονους και δυσχερειας υπομενειν εθουσιν· τα της Σπαρτης παιδια γαρ το θερμον και το ψυχρον, την πειναν και την διψαν, ειτα δε και τας πληγας ανευ οιμογης φερει. Ουτως οι Σπαρτιαται δια την ανδρειαν και πειθαρχιαν, δια την εγκρατειαν και καρτεριαν επαινου τυγχανουσι. Τους Σπαρτιατας μαχης ποθος οτρυνει· αι της Σπαρτης στρατιαι ου τον θανατον ουδε τους κινδυνους δειμανουσιν, αλλα την δειλιαν και την ατιμιαν. Ουτως συν ανδρεια μαχονται και της νικης αει τυγχανουσιν.
Gli Spartiati sono previsti dalle leggi del legislatore Licurgo e rifuggono la superbia ed il lusso, sono abituati alle fatiche dell’educazione dei fanciulli ed alle difficoltà: i fanciulli di Sparta sopportano (soggetto neutro plurale, verbo va al singolare) infatti il caldo e il freddo, la fame e la sete, poi anche le percosse senza lamenti. Così gli Spartiati con la virilità e l’obbedienza (c. mezzo), con la temperanza e la perseveranza ottengono la lode. L’amore del combattimento esalta gli Spartiati: le milizie di Sparta non temono né la morte né i pericoli, ma la viltà e il disonore. Così con valore combattono ed ottengono sempre la vittoria. (by Geppetto)