Οί μέν ναύται σπάρταις έλκουσιν τά πλοία έκ τής θαλάσσης εις τήν άκτήν, οί δ οίκέται έν ταΐς άρούραις καρποΰνται ύπέρ τοΰ δεσπότου, αί δέ θεράπαιναι έν ταΐς οίκίαις ή ύφαίνουσι ή ράπτουσι ή σαίρουσι, αί δέ μαγείρισσαι παρασκευάζουσι τό δεΐπνον κταϊ πολλάκις μέμφονται τάς ταμίας και λέγουσν «Μή βραδύνετε» καί «Λανθάνεσθε άεί τά αύτά». Τί δέ γίγνεται άλλοθι, έν τή άγορςΐ; Οί μέν δικασταί τάς δίκας δικάζουσι, οί δέ ώνηταί διαλέγονται περί τής τιμής σύν τοίς σιτοπώλαις, οί δέ σοφισταί έρίζουσι τοίς μαθηταίς, οί δέ τραπεζιται γράφουσι καί λογίζονται τοίς ψήφοις. Πανταχοΰ, ημέρας, έστί ή έπιθυμία τοΰ έργάζεσθαι. Καί σύ, ώ νεανία, μή δίαγε τόν βίον έν τῇ ρᾳθυμίᾳ• ὂτέ εἶ έν τῇ σχολῇ, άκουε καί μάνθανε.
Mentre i marinai con le corde trascinano le imbarcazioni dal mare verso la riva, i servi, invece, fanno la raccolta di frutti nei campi per il padrone, le serve invece nelle case o tessono o cuciono o spazzano, le cuoche preparano il pranzo e spesso criticano le massaie e dicono: “Non tardate” e “dimenticate sempre le stesse cose”. Che cosa accade altrove, nella piazza? I giudici pronunciano le sentenze, gli acquirenti, invece, discutono sul prezzo con i mercanti di cereali, i filosofi discutono con i discepoli, i cambiavalute registrano e fanno i conti con le pietruzze. Dappertutto, ogni giorno, c’è la voglia di lavorare. E tu, o giovane, non trascorrere la vita nella pigrizia; quando sei a scuola, ascolta ed impara.