Αδικε Αφροδιτη, συ μονη τον εμον Χαιρεαν εβλεπες, εμοι δε ουκ εδεικνυς αυτον· λησταις παρεδιδους τον καλον Χαιρεαν· ουκ οικτον ειχες του πορευομενου δια σε. Τις των ανθρωπων αν προσευχοιτο σοι, ω θεα, ει τον ιδιον ικετην αποκτεινεις; Ου βοηθειαν εφερες εν τη θυελλη φοβερα τω μειρακιω καλω και ερωτικω· ο δε εφονευετο υπο των ληστων προ οφθαλμων σου. Συ δε ηρπαζες τον ηλικιωτοην, τον πολιτην, τον εραστην, τον εραομενον, τον νυμφιος. Αποδιδου μοι τον νεκρον αυτου.
O ingiusta Afrodite, Tu sola vedevi il mio Cherea, a me non lo facevi vedere; consegnavi ai predoni il bel Cherea; non avevi compassione di colui che ha attraversato (il mare) per te. Chi fra gli uomini si rivolgerebbe a te, o dea, se uccidi il (tuo) proprio supplice? Non portavi aiuto nella terribile tempesta al ragazzo bello e innamorato, mentre egli veniva ucciso dai briganti davanti ai tuoi occhi. Tu mi hai portato via il coetaneo, il concittadino, l'amante, l'amato, il giovane sposo. Restituiscimi il suo cadavere.