Εν τη των Αχαιων στρατια εις Ιλιον ην Θερσιτης, ακολαστος στρατιωτης. Ο δε ελεγε ακοσμους μυθους και τους ανδρειους στρατηγους ωνειδιζεν. Ο δε ην πανυ αισχρος ανθρωπος εν τοις ιν Ιλιω· φολκος γαρ και χωλος ην. προσετι δε του ωμους κυρτους, την κεφαλην φοξην και ψιλην ειχεν. Ο δε εχθρος ην ου μονον τοις σοστρατιωταις, αλλα και τοις γενναιοις στρατηγοις. Και τοτε εν τη εκκλησια ελεγεν κερτομιους μυθους τω Αγαμεννωνι, αλλ' ο διος Οδυσσευς εμεμφετο τον πονερον ανθρωπον χαλεποις μυθοις· "Ω κακουργε, εχεις τε γλωσσαν κερτομιαν και δειλος ει και μονη επιμελεια σοι ο οικαδε νοστον εστιν. Νυν πασχε δικαια". Επειτα ο διος Οδυσσευς τω σκηπτρω τον κακον στρατιωτην επλησσεν· οι δε Θερσιτης μεν δικην εδιδου και εκαθεζετο και εδακρυεν, οι δε αλλοι στρατηγοι εχεαιρον και εσκωπτον τον φαυλον φλυαρον.
Nella spedizione degli Achei a Troia c’era Tersite, un soldato dissoluto. Costui diceva parole sconvenienti e offendeva i valorosi comandanti. Egli, inoltre, era l’uomo più brutto tra quelli a Troia: infatti, era rincagnato e zoppo, inoltre aveva spalle curve, la testa appuntita e calva. Era ostile non solo ai suoi compagni, ma anche ai valorosi comandanti. E, un giorno, nell’assemblea diceva parole offensive ai danni di Agamennone, ma il divino Odisseo rimproverava l’uomo malvagio con dure parole: “O (uomo) malvagio, hai una lingua ingiuriosa, sei codardo e la tua sola preoccupazione è il ritorno a casa. Ora patisci cose giuste”. Successivamente, il divino Odisseo colpì col bastone il soldato malvagio; allora, Tersite pagava il fio, si sedeva e piangeva, gli altri comandanti si rallegravano e schernivano il deplorevole chiacchierone.