Rerum scriptores tradunt M. Tullium Ciceronem suum genus duxisse a Tullio Accio, Voscorum rege. Adhuc puer, ut constat, ductus a patre in Urbem, claris magistris traditus est, ut optimas ab iis artes disceret. Adulescens eloquentiam et libertatem suam in Rosciano iudicio ostendit; quare invidiam Sillanorum, qui rei publicae praeerant, sibi conflavit. Itaque, ut vitae periculum vitaret, Athenas, Atticae totiusque Graeciae clarissimam urbem, se contulit, ubi Antiochum, praestantissimum philosophum, audire voluit. Postea, cum Romam rediisset et consul creatus esset, coniuratione Catilinae detecta, omnes conscios morte punivit; qua re paulo post in exilium pulsus est, unde Pompei opera domum revocatus est. Post civile bellum Cicero, qui Marco Antonio vehementissime atque adsidue adversatus erat, ab eius satellitibus Formiis occisus est eiusque caput ad saevissimum illum inimicum delatum est.

Gli scrittori tramandano che Marco Tullio Cicerone abbia derivato la sua stirpe da Tullio Accio, re dei Volsci. Ancora fanciullo, come risulta, condotto dal padre a Roma, fu affidato a famosi maestri per imparare da loro le ottime arti. Adolescente dimostrò la sua eloquenza e liberalità nel processo di Roscio; per questo si attirò l’invidia dei Sillani, i quali erano a capo dello stato. Così, per evitare il pericolo di vita, si portò ad Atene, città famosissima dell’Attica e di tutta la Grecia, dove volle ascoltare Antioco, filosofo molto insigne. Poi, ritornato a Roma ed eletto console, scoperta la congiura di Catilina, punì con la morte tutti i congiurati; per questo poco dopo fu mandato in esilio, da cui fu richiamato in patria per opera di Pompeo. Dopo la guerra civile Cicerone, che si era opposto sempre e con veemenza a Marco Antonio, fu ucciso a Formia dai suoi sicari e la sua testa fu portata al suo crudelissimo nemico.