Epaminondas Thebanus apud Graecos aetatis suae magnam consecutus est gloriam: nam ille maxima Thebanorum beatitudo fuit, quia Lacedaemonios apud Leuctram atque Mantineam profligaverat eorumque bellicam virtutem primus fregerat. Sine dubio enim post has pugnas Lacedaemonii numquam se refecerunt neque pristinum imperium recuperaverunt. In pugna apud Mantineam, gravibus affectus vulneribus, certior de exitu proelii factus esse voluit. Cum eius milites hostes penitus devictos esse confirmaverunt, tunc : « Non finis meae vitae mors est – inquit- sed optimae atque beatissimae vitae principium. Nunc enim Epaminondas vester nascitur, quia invictus moritur. Spero fore ut vos exempla mea semper imitemini et egregias victorias adipiscamini »

Il tebano Epaminonda conseguì una grande gloria presso i greci della sua età. Infatti Lui fu la massima felicità (gloria) dei Tebani perché aveva sconfitto gli spartani presso Lectra e Mantinea e per primo aveva annientato la loro bravura bellica. Senza dubbio infatti dopo questa battaglia, gli spartani non ristabilirono e non recuperarono mai (più) l’antico dominio. Nella battaglia presso Mantinea, colpito da gravi ferite, volle essere informato sull’esito della battaglia. Quando i suoi soldati confermarono di stare per sopraffare completamente i nemici allora “La morte non è la fine della mia vita” – disse – “ma l’inizio di una vita migliore e felicissima. >Infatti il vostro Epaminonda nasce, perché muore imbattuto, speroc he voi sempre (cong. Pres. 2 pl da imitor) imiiate i miei esempi e (adipiscor) otteniate onorevoli vittorie. ”.