Post haec mala, Carthaginienses Regulum ducem, quem ceperant, Romam miserunt ut pacem a Romanis obtineret ac permutationem captivorum faceret. Ille Romam venit, inductus est in senatum, et dixit se ex illa die, qua in potestatem Afrorum venerat, Romanum esse desiisse. Itaque et uxorem a complexu removit et senatui suasit, ne pacem cum Poenis faceret: «Illi enim, inquit, fracti tot casibus, spem nullam habent; ego tanti non sum', ut reddantur tot milia captivorum Cartaginiensium rpropter me et paucos Romanos, qui capti sunt». Itaque obtinuit. Nam senatus legatos Afros pacem petentes non admisit. Regulus Carthaginem revertit. Suadentibus Romaniss ut Romae maneret, negavit se in urbe mansurum: nam, postquam Afris servierat, dignitatem honesti civis habere non poterat. Revertit igitur in Africam et omnibus suppliciis exstinctus est.

Dopo queste calamità, i Cartaginesi inviarono a Roma il condottiero Attilio Regolo, che avevano ricevuto per ottenere la pace dai Romani ed effettuare lo scambio dei prigionieri. Quello giunse a Roma, fu introdotto in senato, e disse che da quel giorno, in cui, era giunto in potere degli Africani, aveva smesso di essere un romano. Pertanto allontanò dall'abbraccio la moglie e convinse il senato, a non stipulare la pace con i Cartaginesi disse: "Quelli infatti, distrutti da tante calamità, non hanno alcuna speranza; io non sono di tanto valore, da essermi rese tante migliaia di prigionieri Cartaginesi per me e i pochi Romani, che sono prigionieri". E così ottenne ciò. Infatti il senato non ammise i legati che chiedevano la pace. Regolo fece ritorno a Cartagine. Disse ai Romani che lo volevano convincere a rimanere a Roma che non sarebbe rimasto in città: infatti, dopo che aveva servito ai Cartaginesi, non poteva avere la dignità di un cittadino onesto. Ritornò dunque in Africa e morì con ogni supplizio.
(By Maria D. )

Versione tratta da Eutropio