Antiquissimis temporibus rex Latinus, dum in Latio regnat, Amatam in matrimonium duxerat et filiam eximiae formae genuerat, cui nomen Lavinia fuit. Cum puella adolevisset, Amata regina Turno, Rutulorum regi, despondit et tempus sollemnibus nuptiis cum eo constituit. Sed, ubi in Latium venit Burnus, nuptialia munera ferens ut constitutas nuptias celebraret, repentino portento matrimonium perturbatum et impeditum es, quia fatis statutum erat ut Lavinia externo duci nubèret. Nam flammae comas et coronam gemmatam, quam virgo capite gerebat, repente incederunt, neque tamen vultum eius laeserunt. Quod prodigium cum omnium animos perterruisset, Latinus rex in proximam silvam processit, ubi erat solleone altare, ut deos de nuptiis interruptus consuleret. Qui claris verbuis per haruspicem responderunt filiam eius uxorem adveane futuram esse.

Nei tempi antichissimi il re Latino, mentre regnava (lett. presente) nel Lazio, aveva sposato Amata e aveva generato una figlia di grandissima bellezza il cui nome fu Lavinia. Dopo che la fanciulla divenne adolescente, la regina Amata promise (questa) in sposa a Turno, re dei Rutuli e stabilì con lui la data per le solenni nozze. Ma, quando Turno venne nel Lazio, portando i doni nuziali per celebrare le stabilite nozze, da un improvviso prodigio il matrimonio fu sconvolto ed impedito, poiché era stato deciso dal fato che Lavinia si sposasse con un forestiero. Infatti all’improvviso delle fiamme incendiarono i capelli e la corona gemmata, che la vergine portava sulla testa, tuttavia non danneggiarono il suo aspetto. Poichè questo fenomeno di cattivo augurio aveva spaventato gli animi di tutti, il re Latino andò nella vicina foresta, dove c'era un solenne altare, per consultare gli dei riguardo alle interrotte nozze. Questi risposero attraverso un aruspice con chiare parole che sua figlia sarebbe stata la moglie di un forestiero.