Servius Tullius filiam alteram ferocem, mitem alteram babens, cum Tarquinii filios pari animo videret, ut omnium mentes morum diversitate leniret, ferocem miti, mitem feroci in matrimonium dedit. Sed mites seu forte seu fraude perierunt: feroces morum similitudo coniunxit. Statim Tarquinius Superbus a Tullia incitatus advocato senatu regnum patrium repetere coepit. Qua re audita Servius, dum ad curiam properat, iussu Tarquinii gradibus deiectus et domum refugiens interfectus est. Tullia statim in forum properavit et prima coniugem regem salutavit, a quo iussa turba decedere, cum domum rediret, viso patris corpore mulionem evitantem super ipsum corpus carpentum agere praecepit: unde vicus ille Sceleratus dictus. Postea Tullia cum coniuge in exilium acta est.
Avendo Servio Tullio una figlia aggressiva ed un'altra docile, poiché vedeva i figli di Tarquiniodi simile personalità, per mitigare i caratteri di tutti con la diversità di comportamenti, diede in matrimonio la sua figlia aggressiva al tranquillo (uomo) e viceversa. Ma i deboli morirono o per caso o per inganno: la somiglianza di costumi avvicinò i forti. Subito Tarquinio il Superbo, incitato da Tullia, convocato il senato, iniziò a rivendicare il trono paterno. Sentito ciò Servio, mentre si dirigeva rapidamente verso la curia, fu gettato giù dai gradini su ordine di Tarquinio e, mentre tornava a casa, fu ucciso. Tullia si diresse subito al foro e per prima salutò il marito come re; invitata da lui a ritirarsi dalla folla, tornando a casa, visto il corpo del padre, impose ad un mulattiere che lo schivava di guidare sopra lo stesso corpo il carro: da questo fatto quella strada venne poi chiamata Scellerata. Poi Tullia fu mandata in esilio col marito.