Marcus Plautius, cum in Asiam, iubente senatu, classem sociorum reduceret, Tarentum appulit, ut uxorem Horestillam, navigationis sociam et gravi morbo aegram, in terram deponeret. Horestilla autem, simulac e navi deposita est, animam efflavit. Eius morte ita perfractus est animus Plautii ut, ceteris negotiis omissis, nihil aliud magis cupiverit quam vitam suam deponere. Proposito tamen suo dissimulato, uxoris funus piissime paravit. Omnibus rebus ad rogum paratis, gladio enudato, se super corpus exstinctae uxoris confodit. Hac re vehementer commoti, amici corpus eius togatum et calceatum cum uxore coniunxerunt et duo corpora uno rogo cremaverunt. Postea in eo loco, in quo combusti erant, Tarentini sepulcrum exstruxerunt, quod «Amantium» appellaverunt ne tam insigne exemplum pietatis, oblivione superveniente, longinquitas et edacitas temporis obrueret
Marco Plauzio, quando riaccompagnava per ordine del senato la flotta degli alleati in Asia, approdò a Taranto per fare sbarcare la moglie Orestilla compagna di navigazione e ammalata da una grave malattia. Orestilla appena fu sbarcata dalla nave morì. L'animo di Plauzio fu così distrutto dalla sua morte che, omesse tutte le attività (ablativo assoluto) che non avrebbe desiderato più nient'altro che abbandonare la vita. Tuttavia, nascosto il suo proposito (abl. ass.), devotissimo in modo molto devoto preparò il funerale della moglie. Preparate tutte le cose per il rogo (abl. ass.), sguainata la spada, si trafisse sul corpo della moglie morta. Gli amici, fortemente commossi da questo fatto, unirono insieme il suo corpo vestito della toga e dei calzari, con la moglie e cremarono i due corpi con un solo rogo. In seguito, in quel luogo dove erano stati bruciati, i Tarantini, affinché un così grande esempio d'amore, sopraggiungendo la dimenticanza, non fosse cancellato dalla lontananza e dalla voracità del tempo, costruirono un sepolcroche chiamarono "la tomba degli innamorati".