Patribus nuntiatum est bellum ab Aequis reparari et novos hostes Labicanos consilia cum veteribus hostibus iungere. Itaque Labicos sunt legati missi, ut res palam cognosceretur: apparuit tum bellum parari nec diuturnam pacem fore. A Tusculanis deinde auxilium petitum est, ut labicanorum tumultus statim Romam denutiarentur. Incipiente primo vere, legati ab Tuscolo venerunt ut tribunis nuntiarent Labicanos arma cepisse et cum Aequorum exercitu vastavisse agrum Tusculanum castraque in Monte Algido posuisse. Tum Labicanis bellum indictum. Factum est deinde senatus consultum, ut duo ex tribunis ad bellum mitterentur, unus autem urbem curaret ac custodiret. Certamen necopinatum inter tribunos exardescit: se quisque aptum ad bellum ducem existimabat, curam urbis ut ingratiam ignobilemque recusabat. Dum parum decorum iurgium inter collegas mirabundi patres conspiciunt, Q. Servilius, C. Servilii tribuni pater, dixit: "quia nec ordinis huius nec rei publicae est verecundia, patria maiestas altercationem istam dirimet. Filius meus extra sortem urbem custodiet. Bellum adpetentes, id geratis consideratius quam gloriam cupitis"
Fu annunciato ai senatori dagli Equi ai senatori che la guerra era ricominciata e i nuovi nemici Labicani univano le deliberazioni con i vecchi nemici. E cosi furono mandati degli ambasciatori a Labico per riconoscere chiaramente la cosa fu palese quindi che la guerra era allestita e che la pace non sarebbe stata duratura. Poi dai tuscolani fu chiesto un aiuto perché i tumulti dei Labicani subito fossero denunciati a Roma. Con l'inizio della primavera, gli ambasciatori andarono da Tuscolo per annunciare ai tribuni che i labicani si erano armati (avevano afferrato le armi) e con l'esercito degli Equi avevano devastato il campo tuscolano e avevano messo l'accampamento sul monte Algido. Allora fu dichiarata guerra ai Labicani. Poi successe che per decreto del senato, che fossero inviati in guerra due dei tribuni, uno tuttavia e che si si occupassero della città e la custodissero. Il duello tra tribuni si inasprì: perché ciascuno si credeva capace alla guerra come comandante, e rifiutava come ingrata e ignobile la cura della cittò. Mentre i senatori vedevano il poco decoroso litigio tra i (due) colleghi, Servilio, padre del tribuno della plebe C. Servilio, disse: poiché non c'è rispetto per gli ordini di questo e dello stato, la patria maestà redimerà questa contesa. Mio figlio avrà cura della città nonostante la sorte. Bramando la guerra, ciò sarà considerato con più saggezza di quanto sia desiderata la gloria.
Paradigmi contenuti nella versione