Hannĭbal, postquam in Etruriam pervenit, apud lacum Trasumennum C. Flaminium consulem vicit. Hinc in Apuliam copias duxit. Hic, apud Cannas, obviam ei venērunt duo consules, C. Terentius et L. Aemilius. Utriusque exercitus uno proelio Hannĭbal fugavit. Ibi Cn. Lentulus tribunus milĭtum, qui praetervehebat equo, sedentem in saxo cruore oppletum L. Aemilium consulem vidit eique equum suum praebuit ut fuga salutem petĕret: «L. Aemili» inquit, «cape hunc equum, dum et tibi virium aliquid supĕrest! Ne funestam hanc pugnam morte consulis fecĕris». Tum consul: «Tu quidam», inquit, «Cn. Corneli, macte virtute esto (onore a te!). Sed, age, Romam abi, nuntia publice patribus cladem, quo celerius urbem Romanam muniant ac, priusquam victor hostis adveniat, praesidiis firment; privatim dic Q. Fabio L. Aemilium praeceptorum eius memorem et vixisse adhuc et mori»
Annibale, dopo essere arrivato in Etruria, vinse il console C. Flaminio al lago Trasimeno. Da qui condusse l'esercito in Puglia. Qui, a Canne gli vennero incontro due consoli, , C. Terenzio e L. Emilio. Annibale con una sola battaglia volse in fuga le truppe di entrambi. In questo frangente Cn. Lentulo, tribuno militare, che procedeva a cavallo, vide il console L Emilio seduto su un sasso lordo di sangue e gli porse il suo cavallo perché potesse salvarsi con la fuga "L. Emilio-disse- prendi questo cavallo, finché ti resta un pò di forza! Non funestare questa battaglia con la morte del console" Allora il console rispose "Cn. Cornelio, onore a te. Ma, orsù, va' a Roma, annunzia in pubblico il rovescio ai senatori, perché muniscano più rapidamente Roma e la rafforzino con presidi, prima che arrivi il nemico vincitore; in privato di' a Q. Fabio che L. Emilio finora è vissuto e muore memore dei suoi precetti"