Hannibal ille, Carthaginiensium dux, non solum omnes imperatores aetatis suae virtute prudentiaque superavit, sed etiam vir ingenis spiritus fuit. Nam cum is post cladem apud Zamam ad Antiochum, Syriae regem, confugisset, senatus ad regem legatos misit, inter quos erat etiam Scipio Africanus qui, cum in colloquium cum Hannibale venisset, eum interrogavit: “Quem putas maximum omnium temporum imperatorem?”. ”Alexandrum-inquit ille- qui tanta virtute peritiaque pugnavit, ut parva militum manu innumerabiles hostium copias vicerit”. Cum ex eo quaesivisset deinde Scipio quem secundum poneret, “Pyrrum -respondit Carthaginiensium- quod summa peritia castra locavit”. Quaesivit deum Scipio quem tetrium putaret, dixit Hannibalem se ipsum. Tum Scipio: ”Quid igiutur, si me apud Zama vivcisses?”. Et Hannibalem: ”Tum vero me ante Alexandrum et Pyrrum posuissem”.

Il famoso Annibale, comandante dei Cartaginesi, non solo superò per il coraggio e la prudenza tutti i comandanti della sua età, ma fu anche un uomo di grande spirito. Infatti quando costui, dopo la sconfitta presso Zama, si rifugiò da Antioco, re della Siria, il senato inviò ambasciatori al re, tra i quali c’era anche Scipione l’Aficano il quale, dopo colloquiato con Annibale, gli domandò: “Chi reputi il più grande comandante di tutti i tempi?” “Alessandro - rispose quello - che ha combattuto con tanto coraggio ed abilità, che vinse con un esiguo numero di soldati le soverchianti milizie dei nemici”. Quando poi poi Scipione gli chiese chi ponesse per secondo, rispose il Cartaginese: “Pirro, poiché collocò gli accampamenti con grandissima esperienza”. Alla fine Scipione chiese chi reputasse terzo, Annibale rispose se stesso. Allora Scipione: ”Che cosa avresti detto allora, se mi avessi sconfitto presso Zama?” E Annibale: “Allora in verità mi sarei messo prima di Alessandro e di Pirro. ”