Manius Curius, mirum exemplum Romanae frugalitatis et fortitudinis perfectum specimen, a Samnitium legatis agresti in scamno dum adsidebat foco eque (=et e) ligneo catillo cenabat spectatus est. Curius tamen Samnitium divitias contempsit et Samnites eius paupertatem suspexerunt, quia magnum pondus auri ad eum attulerant et benignis verbis invitaverant ut divitias acciperet. Sed Curius vultum risu solvit et protinus dixit: "Supervacuae legationis ministri, Manius Curius praeoptat locupletibus imperare quam esse locuples: ita reddite istud pretiosum munus: ego nec acie vincor nec pecunia corrumpor".
Manio Curio, mirabile esempio della parsimonia romana e modello perfetto di coraggio, è stato osservato su un rozzo sgabello da un ambasciatore sannita mentre sedeva accanto al fuoco e mangiava con un piattino di legno. Tuttavia Curio disdegnò le ricchezze dei Sanniti ed essi ammirarono la sua povertà dal momento che gli portarono una grande quantità d'oro e lo invitarono con parole cortesi ad accettare le ricchezze. Ma Curio rilassò l'espressione del volto con un sorriso e disse: "O esecutori di un' inutile ambasceria, Manio Curio preferisce comandare ai ricchi piuttosto che esserlo (alla lettera: "essere ricco", xò è meglio evitare le ripetizioni): così restituite questo prezioso dono: io non sono vinto in battaglia e non sono corrotto dal denaro