’Εγώ δ’ἒτι μικρά πρός ύμᾶς είπών καταβήσομαι. Ἓστι γάρ, ὧ ἃνδρες Αθηναῖοι, πάντας μέν τούς νόμους ύμῖν, ώς εγώ νομίζω, σπουδαστέον ώς κάλλιστ’ ἒχειν, μάλιστα δέ τούτους δι’ ὧν ἢ μικράν ἢ μεγάλην ἒστ' εἶναι τήν πόλιν. Είσι δ’οὗτοι τίνες; Οἳ τε τοῖς άγαθόν τι ποιοῦσι τάς τιμάς διδόντες καί οί τοῖς τάναντία πράττουσι τάς τιμωρίας. Εί γάρ άπαντες ώς αληθῶς τάς έν τοῖς νόμοις ζημίας φοβούμενοι τοῦ κακόν τι ποιεῖν άποσταῖεν, καί πάντες τάς επί ταῖς εύεργεσίαις δωρεάς ζηλώσαντες ἃ χρή πράττειν προελοιντο, τί κωλύει μεγίστην εἶναι τήν πόλιν καί πάντας χρηστούς και μηδέν’ εἶναι πονηρόν.
Io finirò dicendo ancora a voi poche cose. Infatti, signori Ateniesi, abbiamo tutte le leggi, come io penso, bisogna interessarsi come stare benissimo, soprattutto quelli per cui è possibile che una città sia piccola o grande. Ce ne sono alcuni? Alcuni di loro fanno qualcosa di buono dando rispetto e alcuni di loro al contrario per ottenere vendetta....(CONTINUA)