Λύκος, έν ᾧ κατά ἃρουραν ὣδευε, κριθάς ηὒρισκεν άλλά ούκ ήδύνατο αύτάς έσθίειν, κατέλειπε και άπῄει "Ιππῳ δέ συνετύγχανε καί αυτόν έπί τήν ἃρουραν έπῆγεν· «Έχω - έφη - κριθάς άλλά ού δύναμαι έσθίειν· σοι φυλάσσω έπει ήδέως άκούω τῶν όδόντων σοῦ». Ό δε ϊππος άπεκρίνετο· «Ούκ άν πείθοις με· βούλῃ με έρχεσθαι εις ἃρουραν ϊνα με έσθίῃ». Ό μῦθος δείκνυσιν ὂτι οί πονηροί, ὂταν τήν άλήθειαν λέγωσιν, ού πείθονται.
Un lupo, mentre viaggiava in un campo, trovava orzo ma non poteva mangiarlo, lo abbandonava e se ne andava. Incontrava un cavallo e lo conduceva al campo: «io ho, disse, orzo ma non posso mangiare; ti faccio la guardia poiché ascolto piacevolmente i tuoi denti». Il cavallo rispondeva: «mi persuaderesti; se non volessi che io venga al campo per mangiarmi». Il racconto dimostra che i malvagi, qualora dicano la verità, non sono creduti.