Echo venustissima silvarum nympha erat; ideo pulchritudine sua Iunonis invidiam sibi conflavit, Iovis uxoris, quae linguam ei torpore affecit. Echo igitur nec surda nec muta erat sed, cum verbum audiverat, ultimam tantum eius syllabam pronuntiabat. Quibus rebus Narcissus, quem puella amabat, eam contempsit. Tunc nympha in speluncam confugit, ubi dolor eam consumpsit: eius ossa in saxa se converterunt ac sola vox superfuit. Sed Narcissum quoque dei puniverunt: formosus adulescens solam effigiem suam amavit, faciemque in fontis aqua magis in dies spectabat. Olim, dum effigiem suam captare cupit, in fontem cecidit et in florem se convertit.
Eco era una ninfa dei boschi molto bella e molto loquace; per questa ragione, era stata in odio a Giunone, la consorte di Giove che le intorpidì la lingua. In realtà, Eco non era né sorda né muta, ma - qualora avesse udito una parola - ne pronunziava solo l'ultima sillaba. A causa di ciò, Narciso - che la fanciulla amava - la respinse. Al che, la ninfa si si rifugiò in una grotta, dove il dolore la consumò: le sue ossa si mutarono in pietre, e (di lei) rimase solo la voce. Ma gli dei punirono anche Narciso: il bel giovinetto amò solo la propria immagine, e - ogni giorno di più - specchiava il proprio volto nell'acqua di una fonte. Una volta, desideroso di afferrare la propria immagine, scivolò in acqua e si trasformò in fiore.