Οί δ' Αθηναίοι Θεμιστοκλέους γνώμη τούς μεν Λακεδαιμονίους ταϋτ' είπόντας άποκρινάμενοι ότι πέμψουσιν ώς αυτούς πρέσβεις περί ών λέγουσιν ευθύς απήλλαξαν εαυτόν δ' έκέλευεν άποστέλλειν ώς τάχιστα ό Θεμιστοκλής ές τήν Λακεδαίμονα, άλλους δέ πρός έαυτώ έλομένους πρέσβεις μή ευθύς έκπέμπειν, άλλ' έπισχεϊν μέχρι τοσούτου έως άν τό τείχος ίκανόν άρωσιν ώστε άπομάχεσθαι έκ τοϋ αναγκαιοτάτου ύψουςτειχίζειν δέ πάντας πανδημεϊ τούς έν τή πόλει, φειδομένους μήτε ίδιου μήτε δημοσίου οικοδομήματος δθεν τις ώφελία έσται ές τό έργον, άλλα καθαιρούντας πάντα. Και ό μεν ταύτα διδάξας και ύπειπών τάλλα δτι αυτός τάκεΐ πράξοι ώχετο. Κα'ι ές τήν Λακεδαίμονα έλθών ού προσηει πρός τάς αρχάς, άλλά διήγε και 'προυφασίζετο. Καί οπότε τις αυτόν έροιτο τών έν τέλει όντων ότι ούκ επέρχεται επί τό κοινόν, έφη τούς ξυμπρέσβεις άναμένειν, ασχολίας δέ τίνος ούσης αυτούς ύπολειφθήναι, προσδέχεσθαι μέντοι έν τάχει ήξειν καί θαυμάζειν ώς ούπω πάρεισιν.