Il medico e l'auleta versione greco da Luciano
Εί στιώμεθα έν ησυχία και ευφροσύνη χθες εν τη του Άρισταινέτου οικία και παρεσκευάζετο ποικίλα και πολλά πράγματα. Έν τω συμποσίω, άφνω επεισέρχεται ό Διόνικος ό Ιατρός* έλεγε δτι βραδέως ηκε θεραπεύων Πολυπρέποντα τόν αύλητήν, άλισκομένον υπό μανίας. Και διήγημα γελοΐον λέγει· "Ερχομαι ούν παρά τον αύλητήν ούκ γιγνώσκων μανικόν όντα· αυτός ταχέως άνίστησι, επικλείει τήν θύραν και ξιφιδίω απειλών κελεύει με1 τους αυλούς αύλεΐν είτα επεί μή εδυνάμην, παίει, σκϋτος εχων, ες ύπτιας τάς χείρας. Τέλος ούν εν μεγάλω κινδύνω ων επινοώ μηχανήν ές αγώνα μουσικόν γάρ τόν Πολυπρέποντα προκαλώ και, ινα αύλη, διδούς αύτώ τούς αυλούς, δέχομαι τό σκυτος και τό ξιφίδιον. Είτα από της φωταγωγού καλώ επί τη βοηθεία και σφζομαι ύπό τών γειτνιώντων». Ό Διόνικος συν λέγων παύει και δείκνυσι τά σημεία τών πληγών επί τάς χείρας.
Desinammo in pace e tranquillità in casa di Aristeneto e preparammo molte e varie cose. Nel simposio sopraggiunge il medico Dionico. Diceva che, curando l'auleta Polipreponte, preso da pazzia, era giunto tardi. E riportava un racconto divertente: "Arrivo dunque dal poeta non sapendo che è pazzo; quello velocemente si alza, chiude la porta e minacciandomi con il coltello mi ordina di suonare l'aulo; poi mi colpisce con una sferza sulle mani. Alla fine dunque essendo in grande pericolo invento uno stratagemma: invito infatti Polipreponte a un agone musicale e, affinché suoni, avendogli dato l'aulo, ricevo il coltello e la sferza; poi dalla finestra chiamo in aiuto e sono salvato dai vicini". Dionico dunque smette di parlare e ci mostra i segni delle ferite sulle mani