Αγελλω, ο βουλη, την τε νικην και τας σπονδας. Ουκετι γαρ κινδυνευομεν, αλλα βοηθειαν παρεχουσιν αι θεαι τη χωρα· σωζομεθα γαρ ου μονον τη αρετη της ημετερας στρατιας, αλλα και τη βοηθεια και δικαιοσυνη των θεων. Κολαζεται των κορων η αρπαγη, κολαζεται η των κωμων καταστροφη· των γαρ πολεμιων στρατιωτων, οι μεν αποκτεινονται, οι δε εν λιθοτομιαις κλειονται αιχμαλωτοι και την δικην τινουσι πεινε τε και διψη των αμαρτιων αυτων· αλλ'οι πολλοι φευγουσι. Φευγει γαρ η στρατια των πολεμιων. Ουκετι τιμην εχουσιν· η γαρ φυγη σωζει μεν την ψυχην, ατιμιαν δε φερει. Ου γαρ ετι φαινονται στρατιωται, αλλ'υβρισται και λησται.
Annuncio, o Bule, la vittoria e le libagioni. Infatti non siamo più in pericolo, ma le dee offrono assistenza alla nazione, siamo salvi infatti non solo per il coraggio del nostro esercito, ma anche per l’aiuto e per giustizia degli dei. Il saccheggio dei soldati è punito, la distruzione dei villaggi; alcuni, infatti fra i soldati nemici uccidono, altri sono chiusi prigioniri nelle cave di pietra e scontano la pena dei loro errori con la fame e con la sete; ma la maggior parte fuggono. L’esercito dei nemici infatti fugge. Non più timore; perché la fuga salva la vita, porta disonore. Infatti non sembrano più soldati, ma prepotenti e ladri.