Ο Κυρος την του Κροισου στρατιαν απηλαυνεν και τη Λυδια προσεβαλλεν. Εν Σαρδεσι τον Κροισον κατελαμβανε και εκελευεν επι πυραν αναβιβαζειν και καιειν. Ο δε Κροισος τοτε εμνημονευε τους λογους του Σολωνος περι της σφαλερα ανθρωπινης τυχης και το ονομα του Αθηναιου νομοθετου ανεκαλειτο. Ο Κυρος ηκουε και εβουλετο παρα του Κροισου την αιτιαν της βοης μανθανειν. Αναλογιζομενος ουν την του Κροισου περιπετειαν και του Σολωνος γνωμην, ο Κυρος μετεγιγνωσκε και εβουλευετο του Κροισου φειδεσθαι. Αλλα την πυραν ανασβεννυναι ουκετι δυνατον ην· αι φλογαι γαρ μακραι ησαν. Ο Κροισος τοτε τον Απολλωνα ανεκαλειτο και εξαιφνης νεφελαι και χειμων επεγιγνοντο και σφοδρος υετος την πυραν απεσβεννυσεν.
Ciro contrastava l'esercito di Ciro e lo spingeva nella Lidia. A Sardi (Ciro) catturava Creso ed ordinava di farlo salire sul rogo e di bruciarlo. Creso allora ripensava alle parole di Solone sulla precarietà della sorte umana e invocava il nome del legislatore di Atene. Ciro ascoltava e voleva sapere il motivo del grido. Considerando dunque il mutamento della sorte di Creso e il pensiero di Solone, Ciro ci ripensava e decideva di risparmiare Creso. Ma il rogo era intenso e non si spegnava più: le fiamme infatti erano enormi. Creso allora invocava Apollo e all'improvviso arrivavano nuvole e vento una forte pioggia spense la pira.