«Coniuratione tua detecta, quid facies nunc, Catilina? Excede aliquando ex urbe! Quando ex oculis nostris te eripies? Quomodo autem nobiscum manebis? Hoc non sinam, non concedam. Quae vita hic tibi erit? Iam quid enim, Catilina, te delectat in hac urbe? Extra istam perditorum hominorum coniurationem, quis te non metuit? Quis nostrum odium in te non habet? Quae nota domesticae turpitudinis in vita tua non abundat? Nonne viderunt omnes cives privatarum tuarum rerum (= delle tue relazioni private) dedecus? Cur non te pudet (= ti vergogni)? Quot iuvenes tua opera bonos mores amiserunt? Quam multi, te imperante, horribilia facinora patraverunt? Utrum exitium an exilium melius existimas? Num veniam igitur tibi praebebimus? Non est!»

"Sventata la tua congiura, cosa farai ora, Catilina? Vai via una buona volta dalla città! Quando ti sottrarrai dal nostro sguardo? Come in verità rimarrai con noi? Non permetterò ciò, non lo concederò. Che vita ci sarà qui per te? (che vita avrai qui?) Cosa ormai infatti, Catilina, ti diletta in questa città? A parte questa congiura di dissoluti, chi non ti ha temuto? Chi di noi non ha provato odio nei tuoi confronti? Quale caratteristica di turpitudine domestica non abbonda nella tua vita? Non è forse vero che tutti i cittadini hanno visto il disonore delle tue relazioni private? Perché non ti vergogni? Quanti giovani a causa del tuo agire hanno perso i buoni costumi? Quanti più, sotto il tuo comando, hanno compiuto misfatti orribili? Pensi sia meglio la morte o l'esilio? Forse ti offriremo dunque il perdono? Non c'è!
(By Maria D. )