Socrates, cum ex eo quaesitum esset, nonne Archelaum, Perdiccae filium, qui tum fortunatissimus ab omnibus existimabatur, beatum putaret: «Haud scio; - inquit - numquam enim cum eo disceptavi». «Non potesne aliter id scire?» «Nullo modo» Socrates respondit. «Tu igitur ne de Persarum quidem rege magno dicere potes beatusne sit?» «Quomodo scire possum, cum ignorem quam sit doctus, quam bonus?» «Quid? Tu in his rebus sitam esse vitam beatam putas?» «Ita prorsus existimo bonos beatos, improbos miseros esse». «Miserumne ergo Archelaum putas?» «Certe, si iniustus est».

Socrate, poiché gli era stato domandato se non reputasse felice Archelao, il figlio del re Perdicca, che a quel tempo era considerato molto fortunato da tutti, rispose: Non lo so; in effetti non ho mai parlato con lui", "Non puoi sapere ciò in altra maniera? – Credo di non poter affermare questo in alcun modo. – Tu, dunque, neppure del grande re dei Persiani puoi dire se sia felice? – In che modo posso affermare ciò, se non so quanto sia colto, quanto (sia) un uomo onesto e retto? – E che? Tu pensi che una vita felice dipenda da queste condizioni (lett. : "sia basata su queste cose")? – La penso esattamente così, che gli uomini onesti siano felici, i disonesti infelici. – "Dunque ritieni che Archelao sia infelice?". "Certo, se è ingiusto".

Versione tratta da Cicerone