Apud veteres rerum scriptores scriptum Lysimachum, qui Alexandrum in Asiam contra Persas secutus erat, fuisse illustri genere natum, et experimentis virtutis omnibus nobilissimus clariorem. Quintus Curtius Rufus, auctor praeclarus et gravissimus, tradidit in eo tantam animi magnitudinem tantasque corporis vires fuissse ut omnes aequales suos superaret. Familiarissimum cum Alexandro fuisse eisque saepe in discriminibus proeliorum open praestitisse idem Quintus Curtius testatur. At olim rex, cum post convivium ebrius esset - nam saepius ebrietati indulgebat - amicum ferocissimo et robustissimo leoni opponi iussit et eius vires experirentur. Narrat leonem in eum impetum vehementissimus fecisse, sed Lysimachum manum, amiculo involutam, in os ferae immersisse et eius linguam uno tractu abripuisse tanta vi, ut statim fera mortua humi iacuerit. narrant leonem in eum impetum vehementissimum fecisse, sed lysimachum manum, amiculo involutam, in os ferae immersisse et eius linguam uno tractu abripuisse tanta vi ut statim fera mortua humi iacuerit.
E' scritto, negli antichi storici che Lisimaco – il quale seguì in Asia Alessandro Magno contro i Persiani – fu di illustre progenie, e che fu più rinomato, rispetto a tutti (gli) altri nobili (singolare collettivo), in quanto a prove (ablativo di limitazione) di coraggio. lo stesso Q. Curzio Rufo, autore molto famoso e di grandissimo spessore, tramandò che in lui v’era una vigoria dell’animo e del fisico così grande, che egli superò tutti i suoi pari. Lo stesso Q. Curzio testimonia che (Lisimaco) fu legato ad Alessandro da profonda familiarità (amicizia) e che spesso, in battaglia, gli prestò aiuto. Ma una volta, il re, dopo un banchetto essendo ubriaco, - infatti si abbandonava molto stesso all'ebrezza - ordinò all’amico di affrontare un ferocissimo leone, per saggiare le sue forze. Si narra che il leone s’avventò furiosamente contro di lui, e che Lisimaco, di tutta risposta, immerse la mano, fasciata da una garza nelle fauci (os) della bestia e che, con un sol colpo, le strappò la lingua, con tanta violenza che la fiera stramazzò, morta, al suolo