Quem ignavissimi hostium contempsere? Nos consules an vos, Quirites? Si culpa in nobis est, auferte imperium indignis; si in vobis, nemo deorum nec hominum sit, qui vestra puniat peccata, Quirites, vosmet tantum eorum paeniteat. Discordia ordinum est venenum urbis huius! Patrum ac plebis certamma, dum taedet vos patriciorum, dum nos patricios (taedet) plebeiorum magistratuum, Romae hostibus sustulereanimosi Pro deum fidem, quid vultis, Quirites? Tribunos plebis concupistis: concordiae causa tribunos concessimus. Decemviros desiderastis: creari passi sumus. Decemvirorum vos pertaesum est: coègimus abire magistratu. Tribunos plebis creare itèrum voluistis: creastis. Qui finis erit discordiarum? Ecquando unam urbem habere, ecquando communem hanc esse patriam licebit?
Chi i più vili dei nemici disprezzarono? Noi consoli, o voi, Quiriti? Se in noi vi è colpa, togliete il comando agli indegni; se (la colpa è) in voi, non vi sia nessuno degli dei né degli uomini che punisca le vostre colpe, Quiriti, voi stessi solo pentitevi di esse. La discordia delle classi sociali è il veleno di questa città! Le contese di patrizi e plebei, mentre voi avete a noia i magistrati dei patrizi, mentre noi patrizi hanno a noia i magistrati dei plebei, si sono sollevate gli animi dei nemici di Roma. In fede degli dei, cosa volete, o Quiriti? Avete voluto i tribuni della plebe: per la concordia vi abbiamo concesso i tribuni. Avete voluto i decemviri: abbiamo consentito che si facessero. Vi siete disgustati dei decemviri: (li) abbiamo costretti a lasciare la carica. Avete voluto nuovamente nominare i tribuni della plebe: li avete nominati. Quale sarà la fine delle discordie? quando mai ci sarà consentito avere una sola città, quando mai (ci sarà consentito) che questa sia una patria comune?