Avidità punita
versione greco Esopo traduzione
libro verso Itaca
Aνθρωπος φιλαργυρος ολην την ουσιαν έξαργυρίζεται, από του αργυρίου χρυσοΰν βώλον ποιεί· έπειτα δή εν κρύπτω τόπω κατορύσσει και καθ' ήμέραν έκεΐσε έρχεται και τον θησαυρόν βλέπει. Εργάτης δε τον φιλάργυρον σκοπιάζε* έπεί τό κρυπτάδιον έπιγιγνώσκει, ανορύσσει και τον βώλον αναλαμβάνει. "Οτε ό φιλάργυρος έρχεται και κενόν τον τόπον βλέπει, όδύρεσθαι άρχεται και οίμώζειν. Έν τω μεταξύ χρόνορ όδίτης έπιγίγνεται, πυνθανεται δέ την λύπης αίτίαν και προς τον δύστηνον λέγει· "Μή ούτως όδύρου· ουδέ γάρ, εχων τον χρυσόν, είχες. Λίθον λάμβανε και αντί χρυσού κατόρυσσε* νόμιζε ούν έχειν τον θησαυρόν. Ή χρεία γάρ τω φιλαργύρω ϊση εστίν". "Ωσπερ ό μύθος διδάσκει, oτε ή ουσία ούκ ώφέλειαν παρέχει, μάταιόν έστιν.
Un uomo avido converte in denaro tutta la ricchezza, dal denaro d’oro ottiene una massa; poi seppellisce in un luogo nascosto e ogni giorno si reca colà e guarda il tesoro. Un operaio spia l’avido; quando scopre il segreto, dissotterra e prende la massa. Appena l’avido si reca e vede il posto vuoto comincia a piangere e a gemere forte. Nel frattempo giunge un viandante, apprende il motivo del dolore e dice allo sventurato: ” Non piangere così: infatti pur avendo l’oro non avevi niente. Prendi una pietra e seppellisci al posto dell’oro; pensa dunque di avere il tesoro. Uguale utilità infatti è per l’avido”. Allo stesso insegna la favola, che la ricchezza non arreca vantaggio, è inutile.