La morte di Pelopida
Versione greco Plutarco
traduzione libro Gymnasion
Το μεν ουν Θηβαιων τους παροντας επι τη του Πελοπιδου τελευτη βαρεως φερειν, πατερα και σωτηρα και διδασκαλον των μεγιστων και καλλιστων αγαθων αποκαλουντας εκεινον, ου πανυ θαυμαστον ην· οι δε Θεσσαλοι και οι συμμαχοι ετι μαλλον εδηλωσαν τοις παθεσι την προς τον ανδρα χαριν. Τους μεν γαρ παραγεγονοτας τω εργω λεγουσιν, ως επυθοντο την εκεινου τελευτην, επιτρεχοντας επι τον νεκρον ωσπερ αισθανομενον, τα των πολεμιων κυκλω περι το σωμα σωρευειν λαφυρα, απελθοντας δε πολλους επι σκηνας μητε πυρ αναψαι μητε δειπνον ελεσθαι, σιγην δε και κατηφειαν ειναι του στρατοπεδου παντος, ωσπερ ου νενικηκοτων επιφανεστατην νικην και μεγιστην, αλλα της βαρυτατης και πικροτατης δουλειας τετυχηκοτων. Εκ δε των πολεων, ως απηγγελθη ταυτα, παρησαν αι τε αρχαι και μετ' αυτων εφηβοι και παιδες και ιερεις προς την υποδοχην του σωματος, τροπαια και στεφανους και πανοπλιας χρυσας επιφεροντες.
Da una parte non c’era da stupirsi minimamente che quelli tra i Tebani che avevano assistito alla morte di Pelopida (la) sopportavano a stento, chiamando quello come il padre, il protettore e il maestro della più grande e gloriosa potenza; dall’altra i Tessali e gli alleati inoltre mostrarono maggiormente la (loro) gratitudine nei confronti dell’uomo con la sofferenza (le sofferenze). Infatti dicono che quelli che assistettero al fatto, come vennero a sapere della morte di quello, affrettandosi verso il morto, come se quello capisse, accumularono intorno al corpo le spoglie dei nemici e, poiché molti non tornarono alle tende né accesero il fuoco né (presero cena) cenarono, c’era silenzio e tristezza in tutto l’esercito come se essi non avessero avuto una vittoria molto illustre e gloriosa, ma come se avessero avuto una sconfitta molto pesante e amara. }Dalle città, quando furono annunciate queste cose, i comandanti e dopo di quelli i giovani, i bambini e i sacerdoti giunsero al cospetto del corpo portando trofei, carni e armature d’oro.