La pestilenza infuria tra le mura di Atene
VERSIONE DI GRECO di Tucidide TRADUZIONE
dal libro Taxis pag 310 n167
Testo greco ricerca facilitata

Επιεσε δ' αυτους μαλλον προς τω υπαρχοντι πονω και η ξυγκομιδη εκ των αγρων ες το αστυ, και ουχ ησσον τους επελθοντας. Οικιων γαρ ουχ υπαρχουσων, αλλ' εν καλυβαις πνιγηραις ωρα ετους διαιτωμενων ο φθορος εγιγνετο ουδενι κοσμω, αλλα και νεκροι επ' αλληλοις αποθνησκοντες εκειντο και εν ταις οδοις εκαλινδουντο και περι τας κρηνας απασας ημιθνητες του υδατος επιθυμια. Τα τε ιερα εν οις εσκηνηντο νεκρων πλεα ην, αυτου εναποθνησκοντων: υπερβιαζομενου γαρ του κακου οι ανθρωποι, ουκ εχοντες ο τι γενωνται, ες ολιγωριαν ετραποντο και ιερων και οσιων ομοιως. Νομοι τε παντες ξυνεταραχθησαν οις εχρωντο προτερον περι τας ταφας, εθαπτον δε ως εκαστος εδυνατο. Και πολλοι ες αναισχυντους θηκας ετραποντο σπανει των επιτηδειων δια το συχνους ηδη προτεθναναι σφισιν: επι πυρας γαρ αλλοτριας φθασαντες τους νησαντας οι μεν επιθεντες τον εαυτων νεκρον υφηπτον, οι δε καιομενου αλλου επιβαλοντες ανωθεν ον φεροιεν απησαν.

Testo greco originale

Ἐπίεσε δ' αὐτοὺς μᾶλλον πρὸς τῷ ὑπάρχοντι πόνῳ καὶ ἡ ξυγκομιδὴ ἐκ τῶν ἀγρῶν ἐς τὸ ἄστυ, καὶ οὐχ ἧσσον τοὺς ἐπελθόντας. οἰκιῶν γὰρ οὐχ ὑπαρχουσῶν, ἀλλ' ἐν καλύβαις πνιγηραῖς ὥρᾳ ἔτους διαιτωμένων ὁ φθόρος ἐγίγνετο οὐδενὶ κόσμῳ, ἀλλὰ καὶ νεκροὶ ἐπ' ἀλλήλοις ἀποθνῄσκοντες ἔκειντο καὶ ἐν ταῖς ὁδοῖς ἐκαλινδοῦντο καὶ περὶ τὰς κρήνας ἁπάσας ἡμιθνῆτες τοῦ ὕδατος ἐπιθυμίᾳ. τά τε ἱερὰ ἐν οἷς ἐσκήνηντο νεκρῶν πλέα ἦν, αὐτοῦ ἐναποθνῃσκόντων· ὑπερβιαζομένου γὰρ τοῦ κακοῦ οἱ ἄνθρωποι, οὐκ ἔχοντες ὅτι γένωνται, ἐς ὀλιγωρίαν ἐτράποντο καὶ ἱερῶν καὶ ὁσίων ὁμοίως. νόμοι τε πάντες ξυνεταράχθησαν οἷς ἐχρῶντο πρότερον περὶ τὰς ταφάς, ἔθαπτον δὲ ὡς ἕκαστος ἐδύνατο. καὶ πολλοὶ ἐς ἀναισχύντους θήκας ἐτράποντο σπάνει τῶν ἐπιτηδείων διὰ τὸ συχνοὺς ἤδη προτεθνάναι σφίσιν· ἐπὶ πυρὰς γὰρ ἀλλοτρίας φθάσαντες τοὺς νήσαντας οἱ μὲν ἐπιθέντες τὸν ἑαυτῶν νεκρὸν ὑφῆπτον, οἱ δὲ καιομένου ἄλλου ἐπιβαλόντες ἄνωθεν ὃν φέροιεν ἀπῇσαν.

TRADUZIONE

L'imperversare dell'epidemia era reso più insopportabile dal continuo afflusso di contadini alla città: la prova più dolorosa colpiva gli sfollati. Poiché non disponevano di abitazioni adatte e vivevano in baracche soffocanti per quella stagione dell'anno: il contagio mieteva vittime con furia disordinata. I cadaveri giacevano a mucchi e tra essi, alla rinfusa, alcuni ancora in agonia. Per le strade si voltolavano strisciando uomini già prossimi a morire, disperatamente tesi alle fontane, pazzi di sete. I santuari che avevano offerto una sistemazione provvisoria, erano colmi di morti: individui che erano spirati lì dentro, uno dopo l'altro. La violenza selvaggia del morbo aveva come spezzato i freni morali degli uomini che, preda di un destino ignoto, non si attenevano più alle leggi divine e alle norme di pietà umana. Le pie usanze che fino a quell'epoca avevano regolato le esequie funebri caddero travolte in abbandono. Ciascuno seppelliva come poteva. Molti si ridussero a funerali indecorosi per la scarsità di arredi necessari, causata dal grande numero di morti che avevano già avuto in famiglia: deponevano il cadavere del proprio congiunto su pire preparate per altri e vi appiccicavano la fiamma prima che i proprietari vi facessero ritorno, mentre altri gettavano sul rogo già acceso per un altro il proprio morto, allontanandosi subito dopo.