Οι τησδε χωρας οικεται εσθητας εχουσιν αραχνιας λεπτας πορφυρας. Αυτοι δε σωματα μεν ουκ εχουσιν αλλ'αναφεις και ασαρκοι εισιν, μορφην δε και ιδεαν μονην εμφαινουσιν εισι γαρ ωσπερ σκιαι ορθαι, ου μελαιναι και ου γηρασκουσιν. Παῥ αυτοις νυξ ου γιγνεται, ουδε ημερα πανυ λαμπρα καθαπερ δε το λυκαυγες ηδε προς εω, μηδεπω ανατελλοντος ηλιου, τοιουτο φως εστι. Και αιει παῥαυτοις εαρ εστι. Η δε χωρα πασι μεν ανθεσιν πασι δε φυτοις ημεροις τε και σχιεροις θαλλει αι μεν γαρ αμπελοι δωδεκαφοροι εισιν. λεγουσιν δε τας ροιας και τας μηλεας και την αλλην οπωραν ειναι τρισκαιδεκαφορους.