Άνθρώπω τινί ιππος και ονος είσίν. Ό δεσπότης ποτέ άγει τώ ζώω είς τήν άγοράν και τον μέν όνον φορτίοις βαρύνει, έφ' ίππου δέ ουδέν φορτίζει. Ό δέ όνος έν τή όδφ λέγει τω ΐππω· «Βαρέως φέρω τον κάματον. Λαμβάνου τό ήμισυ τοΰ φορτίου». Ό ίππος ούχ υπακούει, ολίγον δέ ύστερον ό όνος χαμαί πίπτει καί αποθνήσκει. Ό δεσπότης ούν τό όλον φορτίον άμα τή τοΰ όνου δορά έπιτίθησι τω ΐππω, 0 ς μετά δακρύων καί στεναγμών λέγει· «Δικαίως πάσχω. Επειδή ουδέ μικρόν φορτίον έθελον λαμβάνειν, νΰν βαρύνομαι πόνοις καί άνίαις».
Un uomo aveva un cavallo ed un asino. Il padrone una volta procede con l'animale verso la piazza e opprime l'asino con molti carichi e non carica nulla sul cavallo. L'asino a metà del cammino dice al cavallo: Io sopporto a stento una fatica. Prendi tu metà del carico". Il padrone dunque carica addosso l'intero carico insieme alla pelle dell'asino, il quale dice con lacrime e lamenti: "Io patisco giustamente dato che non fui disposto a portare un piccolo carico, ora sono gravato da fatiche e da affanni.