Dialogoi versione numero 135
Inizio: Ου πολυ δε προεληλυθοτων αυτων επιφαινεται παλιν Fine: εις τας κωμας. Ενθα δη παλιν αθυμια ην
Ου πολυ δε προεληλυθοτων αυτων επιφαινεται παλιν ο Μιθραδατης, ιππεας εχων ως διακοσιυς και τοξοτας και σφενδονητας εις τετρακοσιους μαλα ελαφρους και ευζωνους. Και προσηει εν ως φιλως ων προς τους Ελληνας επει δ'εγγυς εγενοντο εξαπινης οι μεν αυτων ετοξευον και ιππεις και πεζοι οι δ'εσφενδονων και ετι πρωσκον. Οι δε οπισφοηυλακες των Ελληνων επασχον μεν κακως αντεποριουν δ'ουδεν οι τε γαρ Κρητες βραχυτερα των Περσων ετοξευον και αμα φιλοι οντες εισω των οπλων κατεκεκλειντο, οι δε ακοντισται βραχυτερα ηκοντιζον η ως εξικνεισΘαι των σφενδονητων. Εκ τουτου Ξενοφωντι εδοκει διωκτεον ειναι και εδιωκον των οπλιτων και των πλταστων οι ετυχον συν αυτω οπισθοφυλακουντες διωκοντες δε ουδενα κατελαμβανον των πολεμιων. Ουτε γαρ ιππεις ησαν τοις Ελλησιν ουτε οι πεζοι τους πεζους εκ πολλου φευγοντας εδυναντο καταλαμβανειν εν ολιγω χωριω πολυ γαρ ουχ οιον τε ην απο του αλλου στρατευματος διωκει οι δε βαρβαροι ιππεις και φευγοντες αμα ετιτρωσκον εις τουπισθεν τοξευοντες απο των ιππων οποσον δε διωξειαν οι Ελληνες τοσουτον παλιν απεναχωρειν μαχωομενους εδει. Ωστε της ημερας ολης διηλθον ου πλεον πεντε και εικοσι σταδιων αλλα δειλης αφικοντο εις τας κωμας. Ενθα δη παλιν αθυμια ην