Βάτραχοι άναρχοι έζων και έλυπούντο· αγγέλους δέ έπεμπον πρός τον Δία και παρ' αύτοΰ ήτούντο ανακτά αύτoΐς παρέχειν. Ό δε μανθάνει τήν άνοιαν αυτών και ξύλον εις την λίμνην καταβάλλει. Οι δέ βάτραχοι τό μεν πρώτον τω ψόφωκαταπλήττονται και εις τό ύδωρ της λίμνης καταδϋουσιν. ύστερον δέ, οτε μανθάνουσιν άκινητον είναι τό ξύλον, ές ύδατος αναδύονται και άφοβοι τολμώσι επί τώ ξύλω καθίζειν. Έπει ούκ άξιοΰσιν οϋτω φαύλον έχειν ανακτά, ήκον πάλιν προς το Δία και αυτόν παρεκάλουν άλλάττειν αύτοΐς τον ανακτά. Ό δέ των θεών τύραννος αγανακτεί κατά των βατράχων και μετ' οργής ΰδραν αύτοΐς πέμπει· ή δέ τούς βατράχους συνελάμβανε και κατήσθιεν.
Le rane passavano la vita senza un capo e se ne lamentavano: inviavano ambasciatori a Zeus e gli chiedevano (αἰτέω) di procurargli un re (ἄναξ - ακτος). Egli comprende la loro sconsideratezza e spedisce nello stagno un travicello. In un primo momento le rane restano intimorite dalla paura e si immergono nell'acqua dello stagno, poi, quando constatano che il travicello resta immobile, escono dall'acqua e senza paura arrivano a sedersi sul travicello. Poiché non ritengono giusto che un incapace possa essere un re, si rivolgevano di nuovo a Zeus perché cambiasse loro il re. Il capo degli dei si irrita con le rane e per la collera manda loro un serpente: questa afferrava e le divorava. (by Geppetto)