Οἱ μεν ἀλλοι Ἀθηναιοι τειχιζειν την ἀκροπολιν ἠγορευον, Θεμιστοκλης δε ες τας τριηρεις ἐμβαινειν, αἱ το ξυλινον τειχος των Ἀθηναιων ἠσαν. Οἱ δε ἐπεισθησαν, ἑνεβησαν, ἐναυμαχησαν, ἐνικησαν. Θεμιστοκλης οὐν ἐναυλοχει περι Σαλαμινα· ... (DA POLIENO)
τοις Ἑλλησιν ἐδοκει φευγειν, Θεμιστοκλει ναυμαχειν ἐν στενῃ θαλασσῃ. Ὡς δε μενειν οὐκ ἐπειθεν, ἠν αὐτῳ Σικιννος εὐνουχος παιδαγωγος τοιν παιδοιν νυκτωρ τον Σικιννον τουτον ὡς βασιλεα πεμπει μηνυσοντα κατ εὐνοιαν δη ὁτι ἀποδιδρασκει το Ἑλληνικον. Πειθεται οὐν ὁ βασιλευς και ναυμαχει· το πληθος δε των τριηρων συνετριψεν ἡ στενη θαλασσα και οἱ Ἑλληνες ἀκοντες ἐνικησαν τῃ σοφιᾳ του στρατηγου.